Lato 2026 roku wyznacza punkt zwrotny w europejskich regulacjach dotyczących produktów. Podczas gdy rozporządzenie ESPR (UE) 2024/1781 określa ramy dla cyfrowego paszportu produktu (DPP), szczegółowe wymagania dotyczące poszczególnych produktów są doprecyzowywane w aktach delegowanych – a przemysł zaczyna zdawać sobie sprawę, jak bardzo tekst regulacji rozmija się z rzeczywistością wdrożeń.
Co faktycznie nakazuje ESPR – a czego nie określa
Podstawowe rozporządzenie ESPR jest w kluczowym punkcie celowo neutralne technologicznie: nakazuje, aby DPP zawierał „aktualne i dokładne informacje” – bez określania częstotliwości aktualizacji, umów SLA ani specyfikacji technicznej formatu danych. To nie przeoczenie, lecz zamierzone podejście. Komisja Europejska przekazuje szczegółowe regulacje dotyczące poszczególnych grup produktów rozporządzeniom wykonawczym.
Projekt danych JRC jako punkt odniesienia
Jak konkretne mogą stać się te akty delegowane, pokazuje projekt danych Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) dotyczący produktów stalowych. W nim ślad węglowy produktu (PCF) jest wyraźnie rejestrowany na poziomie partii i musi być obliczany za pomocą metod ISO-14067-kompatiblen. Oznacza to, że firma korzystająca dziś z systemu ERP bez szczegółowości na poziomie partii nie będzie mogła zapewnić zgodności w przypadku stali – niezależnie od tego, jak elegancko wygląda kod QR na produkcie.
Ta rozbieżność między rozporządzeniem ramowym a szczegółami wykonawczymi jest centralnym nieporozumieniem w wielu projektach DPP: samo ESPR nie stanowi problemu. Problemem są rozporządzenia delegowane.
Dyrektywa EmpCo jako równoległy reżim
Równolegle do ESPR od 2024 roku obowiązuje dyrektywa EmpCo (UE) 2024/825, która zakazuje wprowadzających w błąd twierdzeń dotyczących środowiska w obszarze B2C. Kto publikuje dane dotyczące zrównoważonego rozwoju w DPP, które nie są potwierdzone uznanymi metodami, ryzykuje nie tylko brak zgodności regulacyjnej z ESPR, lecz potencjalnie także naruszenie prawa ochrony konkurencji. Oba reżimy nie są skoordynowane – to prawna szara strefa, do której Ecommerce Europe wyraźnie odnosi się w swoim stanowisku z czerwca 2026 roku: organizacja postuluje elastyczną szczegółowość danych i stopniowe wprowadzanie wymogów, aby uniknąć podwójnych obciążeń.
Paszport baterii 2027: stan wdrożenia
Cyfrowy paszport baterii to najbardziej skonkretyzowany reżim DPP: od 18 lutego 2027 roku będzie obowiązkowy dla baterii przemysłowych, baterii trakcyjnych i baterii do pojazdów elektrycznych. Brzmi to jak wystarczająco dużo czasu na przygotowania – ale tak nie jest.
Problemy praktyczne według raportu Minespider
Raport wdrożeniowy Minespider z 2026 roku wskazuje dwa kluczowe problemy praktyczne, które dotyczą całego łańcucha dostaw:
- Fragmentacja danych: dane dotyczące surowców, chemii ogniw i wskaźników recyklingu znajdują się u różnych podmiotów w różnych formatach. Nie ma standardowego interfejsu łączącego wszystkie etapy.
- Dynamiczne aktualizacje danych: paszport baterii musi pozostać aktualny przez cały cykl życia – również po sprzedaży, ponownym wykorzystaniu i przekazaniu do recyklingu. Statyczne wpisy w bazie danych z momentu wprowadzenia na rynek nie wystarczą.
24 czerwca 2026 roku projekt BatteryPass-Ready uruchomił publicznie dostępną środowisko testowe, w którym firmy mogą walidować swoje rozwiązania DPP pod kątem wymogów UE. To ważny krok – ale nie zastępuje jeszcze oczekujących rozporządzeń delegowanych dotyczących konkretnych pól danych.
Brytyjski Department for Business and Trade prowadzi równolegle konsultacje dotyczące unijnych regulacji bateryjnych – to sygnał, że również firmy spoza UE eksportujące na rynek unijny muszą poważnie potraktować te wymagania.
Infrastruktura: od tekstu regulacji do linii produkcyjnej
Regulacje to jedno, a wdrożenie – drugie. Dwa aktualne wydarzenia pokazują, jak właśnie powstaje infrastruktura techniczna dla produktów zgodnych z DPP.
Serializacja na skalę gigaprojektu: Driscoll's
Podczas GS1 Connect 2026 firma Driscoll's wraz z Antares Vision Group zaprezentowała projekt pokazujący skalowalność serializacji na poziomie pojedynczego artykułu: ponad miliard opakowań typu Berry Clamshell otrzymało unikalne identyfikatory i jest obecnie migrowanych do w pełni GS1 Digital Link-konforme kodów QR. Projekt łączy bezpośrednio opinie konsumentów z identyfikowalnością na poziomie gospodarstwa – i pokazuje, że infrastruktura techniczna dla zastosowań podobnych do DPP działa również w segmentach wysokowolumenowych.
Ma to znaczenie regulacyjne: GS1 Digital Link to jedyny międzynarodowo standaryzowany mechanizm URI, który umożliwia odczytanie identyfikatora produktu, kodu partii i daty ważności w ramach jednego skanu kodu QR – i tym samym stanowi podstawę zgodnych wdrożeń DPP.
Infrastruktura druku: Polytag i DataLase
Często niedocenianym problemem jest fizyczne nanoszenie kodów QR na trudne podłoża opakowaniowe. Partnerstwo Polytag i DataLase odpowiada właśnie na to wyzwanie: dzięki technologii druku reaktywnego na laser zgodne z GS1 kody QR można trwale i z wysoką precyzją nanosić na opakowania, których nie da się niezawodnie zadrukować konwencjonalnym drukiem atramentowym – i to z prędkością linii produkcyjnej. Dla producentów żywności i FMCG, którzy od daty obowiązywania DPP będą potrzebować serializowanych opakowań, jest to istotny element infrastruktury.
Podejścia oparte na blockchainie
Na niższym końcu skali technologicznej znajduje się ogłoszenie The Hashgraph Group i firmy Merck: wprowadzili oni DPP w sieci Hedera, który łączy fizyczne znaczniki bezpieczeństwa firmy Merck z kryptograficznym śledzeniem pochodzenia. Podejście ma służyć zgodności z ESPR i EUDR. Pozostaje otwartym pytaniem technicznym, czy architektury zdecentralizowanych rejestrów mogą spełnić wymagania dotyczące dostępności i aktualizowalności danych przez cały cykl życia produktu – samo rozporządzenie nie narzuca architektury przechowywania.
Co firmy muszą teraz konkretnie zrobić
Sytuację regulacyjną można podzielić na trzy obszary działań:
1. Zidentyfikować grupę produktów i ustalić horyzont czasowy Nie wszystkie produkty zostaną jednocześnie objęte obowiązkami DPP. Baterie od lutego 2027 roku, a tekstylia i elektronika w kolejnych etapach. Firmy, które już teraz pracują z projektem danych JRC dotyczącym swojej grupy produktów, mogą odpowiednio wcześnie uzupełnić luki w danych.
2. Przygotować architekturę danych na poziomie partii i numerów seryjnych Błąd wielu wczesnych pilotaży DPP: modelują paszport na poziomie produktu, a nie instancji. W przypadku paszportu baterii to niewystarczające. W przypadku stali również. Pytanie nie brzmi: „Jakich pól potrzebuję?”, lecz: „Na jakim poziomie szczegółowości muszę prowadzić poszczególne pola?”
3. Ustandaryzować infrastrukturę nośników GS1 Digital Link jest de facto standardem dla zgodnych z DPP kodów QR. Firmy, które nadal korzystają z zastrzeżonych systemów kodów QR bez ustrukturyzowanej architektury resolvera, tworzą dług techniczny. Migracja – jak pokazuje przykład Driscoll's – jest możliwa, ale pracochłonna. Narzędzia takie jak import zbiorczy w qr3.app mogą przyspieszyć przejście w przypadku średnich portfeli produktów.
Otwarte pytania i perspektywy
EuroCommerce zapowiedziało na 19 czerwca 2026 roku webinar poświęcony logice biznesowej stojącej za DPP – w szczególności napięciu między wymogami przejrzystości a ochroną danych. Jest to symptomatyczne dla obecnego stanu: rozporządzenie zostało przyjęte, szczegóły wdrożenia są opracowywane, a przemysł wciąż poszukuje modelu ekonomicznego, który połączy zgodność z wartością dodaną.
Jedno jest pewne: DPP nadejdzie, zostanie doprecyzowane dla poszczególnych grup produktów i będzie wymagać dynamicznego przechowywania danych. Firmy, które potraktują je wyłącznie jako projekt zgodności, nie doszacują kosztów infrastruktury. Te, które uznają je za strategię danych, będą miały szansę zbudować identyfikowalność i komunikację z klientami na wspólnej podstawie technicznej.
