Projekt rozporządzenia UE w sprawie rejestru DPP: co producenci muszą wiedzieć już teraz

29 kwietnia 2026 r. Komisja Europejska opublikowała długo oczekiwany projekt rozporządzenia wykonawczego dotyczącego centralnego rejestru cyfrowego paszportu produktu (DPP). Dokument precyzuje, w jaki sposób centralny rejestr ustanowiony rozporządzeniem ESPR (UE) 2024/1781 ma funkcjonować pod względem technicznym i organizacyjnym. Dla producentów, importerów i dystrybutorów wprowadzających produkty na rynek wewnętrzny UE projekt stanowi pierwszy konkretny zestaw wymogów — mimo że nie wszedł jeszcze w życie.

Czym jest centralny rejestr DPP — a czym nie jest

Częstym nieporozumieniem jest utożsamianie rejestru z samym cyfrowym paszportem produktu. Te dwa pojęcia należy wyraźnie od siebie odróżnić.

Centralny rejestr nie jest systemem przechowywania informacji o produkcie. Przechowuje wyłącznie trzy elementy:

niepowtarzalny identyfikator (UID) produktu,
punkt końcowy resolvera — adres URL, na który system przekierowuje,
powiązany kod towarowy (np. zgodnie z Nomenklaturą scaloną).

Właściwe dane produktu — skład materiałowy, możliwość naprawy, ślad węglowy — pozostają u podmiotu gospodarczego lub zaangażowanego przez niego usługodawcy. Rejestr funkcjonuje zatem jako książka adresowa, a nie archiwum. Gdy ktoś skanuje kod QR na produkcie, trafia najpierw do rejestru, który na podstawie identyfikatora UID przekierowuje go do zapisanego resolvera. Dopiero tam dostarczane są właściwe dane DPP.

Zweryfikowane podmioty gospodarcze jako warunek wstępny

Projekt przewiduje, że wpisy w rejestrze mogą tworzyć wyłącznie zweryfikowane podmioty gospodarcze. Dokładne wymogi dotyczące tego procesu weryfikacji — na przykład to, czy uwierzytelnianie zgodne z eIDAS będzie obowiązkowe — nie są jeszcze w pełni określone w projekcie i prawdopodobnie zostaną doprecyzowane w trakcie procesu konsultacji. Dla przedsiębiorstw oznacza to: jeśli planujesz samodzielnie zarządzać wpisami w rejestrze, musisz wcześnie zająć się procesem onboardingu.

Obowiązki w zakresie przechowywania i wymogi dotyczące cyklu życia

Rozporządzenie ESPR wymaga, aby wpisy w rejestrze pozostawały dostępne i aktualne przez co najmniej 10 lat od ostatniego wprowadzenia produktu do obrotu. Wymóg ten nie jest błahy: oznacza, że producent, który wycofa dany model z rynku w 2028 r., musi nadal prowadzić odpowiedni wpis w rejestrze i punkt końcowy resolvera co najmniej do 2038 r.

Dla przedsiębiorstw planujących dziś swoją infrastrukturę DPP ma to natychmiastowe konsekwencje:

Stabilność resolvera: zapisany punkt końcowy musi pozostawać dostępny przez wiele lat. Krótkotrwałe instancje w chmurze czy wewnętrzne adresy URL środowiska deweloperskiego nie są odpowiednią podstawą.
Ciągłość organizacyjna: w przypadku sprzedaży, fuzji lub upadłości przedsiębiorstwa musi być jasno określone, kto przejmuje obowiązki związane z rejestrem.
Utrzymanie danych: jeśli resolver się zmieni — na przykład w wyniku zmiany dostawcy — wpis w rejestrze musi zostać zaktualizowany; w przeciwnym razie skany doprowadzą donikąd.

Współdziałanie z GS1 Digital Link

Projekt nie narzuca konkretnej składni identyfikatora, ale w praktyce standardem de facto dla struktury UID staje się GS1 Digital Link. GS1 Digital Link koduje numer GTIN, numer seryjny lub numer partii bezpośrednio w składni zgodnej z adresami URL — co upraszcza integrację z koncepcją rejestru.

Typowy GS1 Digital Link dla pojedynczego produktu wygląda następująco:

https://id.example.com/01/04012345678901/21/ABC123

Tutaj 01 oznacza identyfikator aplikacji GTIN, a 21 oznacza numer seryjny. Resolver pod adresem id.example.com może na podstawie tej struktury udostępniać różne typy linków — takie jak gs1:sustainabilityInfo dla danych dotyczących zrównoważonego rozwoju istotnych dla DPP lub gs1:epcis dla zdarzeń związanych z identyfikowalnością. Korzystając z GS1 Digital Link, możesz kierować do różnych zbiorów danych za pomocą ustrukturyzowanych typów linków, nigdy nie zmieniając samego kodu QR.

W praktyce oznacza to, że pojedynczy kod QR na produkcie może obsługiwać wpis w rejestrze, a jednocześnie kierować konsumentów na stronę produktu, techników naprawczych do dokumentacji technicznej, a organy do dokumentacji zgodności — w zależności od kontekstu zapytania.

Co to oznacza dla istniejącej infrastruktury kodów QR

Przedsiębiorstwa korzystające obecnie ze statycznych kodów QR wskazujących bezpośrednio na stały adres URL będą musiały zaktualizować tę infrastrukturę. Statyczny kod QR wskazujący na zakodowany na stałe adres URL produktu nie może zostać doposażony w funkcjonalność rejestru — sam kod jest niezmienny. Dynamiczne kody QR, które przekierowują przez resolver, są znacznie bardziej elastyczne, ponieważ docelowy punkt końcowy można w każdej chwili zaktualizować bez zmiany wydrukowanego kodu.

Harmonogram: najpierw baterie, później wyroby włókiennicze

Projekt rozporządzenia w sprawie rejestru nie jest dokumentem samodzielnym — stanowi część stopniowej mapy drogowej regulacji. Pierwsze rozporządzenia dotyczące konkretnych grup produktów mają wejść w życie w latach 2026 i 2027 zgodnie z harmonogramem ESPR, a przewodzić będą baterie i wyroby włókiennicze.

Konkretnie: od sierpnia 2026 r. wszystkie baterie sprzedawane w UE muszą być opatrzone widocznymi kodami QR i udostępniać informacje o pojemności, składzie chemicznym oraz substancjach niebezpiecznych, zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie baterii (UE) 2023/1542. W przypadku obowiązków dotyczących paszportu baterii wykraczających poza podstawowe etykietowanie obowiązują terminy etapowe zależne od typu baterii.

Jednocześnie zbliża się termin GS1 Sunrise 2027 — moment, w którym detaliczne systemy punktów sprzedaży muszą być zdolne do odczytu dwuwymiarowych kodów kreskowych. Oznacza to, że marki, które nadal zwlekają z wdrożeniem kodów QR GS1 Digital Link, znajdują się pod presją czasu z dwóch stron jednocześnie: presją regulacyjną wynikającą z ESPR i rozporządzenia w sprawie baterii oraz presją handlową wynikającą z Sunrise 2027.

Otwarte kwestie w projekcie

Projekt pozostawia kilka punktów nierozstrzygniętych, którymi trzeba będzie zająć się w dalszym procesie legislacyjnym:

Interoperacyjność między rejestrami krajowymi a rejestrem centralnym: niektóre państwa członkowskie omawiają możliwość utworzenia uzupełniających rejestrów krajowych. Sposób ich współdziałania z centralnym rejestrem UE nie został określony.
Odpowiedzialność w przypadku awarii resolvera: kto ponosi odpowiedzialność, jeśli wpis w rejestrze wskazuje na nieosiągalny punkt końcowy — podmiot gospodarczy, operator resolvera czy nikt?
Koszty i warunki dostępu: projekt milczy na temat struktury opłat. To, czy rejestr będzie dostępny bezpłatnie, czy też objęty opłatami za korzystanie, pozostaje kwestią otwartą.

Zalecenia dla przedsiębiorstw

Projekt nie ma jeszcze mocy prawnej, ale kierunek jest jasny. Przedsiębiorstwa, które działają już teraz, unikną presji związanej z dostosowywaniem się w ostatniej chwili:

Określ swoją strategię identyfikatorów: zdecyduj, czy będziesz używać numerów GTIN z GS1 Digital Link, czy własnych identyfikatorów UID. Późniejsza migracja jest kosztowna.
Zbuduj infrastrukturę resolvera: zaplanuj długowieczne, łatwe w utrzymaniu rozwiązanie resolvera — a nie doraźne przekierowania.
Wyjaśnij wewnętrzne zakresy odpowiedzialności: 10-letni obowiązek przechowywania to wymóg organizacyjny, a nie tylko techniczny.
Monitoruj proces konsultacji: w nadchodzących miesiącach Komisja otworzy projekt do konsultacji publicznych. Stowarzyszenia branżowe i poszczególne przedsiębiorstwa mogą zgłaszać uwagi.

Kolejnym ważnym terminem dla branży jest Zgromadzenie Ogólne GS1 2026 w Warszawie, podczas którego w programie spodziewane są aktualizacje standardów oraz kwestie wdrażania DPP.

Rozporządzenie w sprawie rejestru nie jest pobocznym ćwiczeniem biurokratycznym — kładzie techniczne fundamenty pod cały ekosystem DPP w UE. Przedsiębiorstwa, które podejmą decyzje architektoniczne już teraz, w latach 2027 i 2028 zmierzą się ze znacznie mniejszym nakładem pracy niż te, które będą zwlekać.